امروز: سه شنبه ۲۷ شهریور ۱۳۹۷
کد خبر: 64102
تاریخ انتشار: ۱۱:۱۰ ق.ظ - دوشنبه ۱۳۹۶/۱۱/۲۳
چاپ این نوشته
Share

«به وقت شام» فیلمی با استانداردهای سینمای جهان است که باید در عرصه بین المللی اکران شود تا بتواند چهره واقعی داعش و حامیان آن را به مخاطبان جهانی اش نشان دهد. فیلمی که توانسته است خودش را به عنوان یکی از مطرح ترین آثار جشنواره سی و ششم معرفی کند.

به گزارش پایگاه خبری آوای نطنز به نقل از ندای اصفهان – محمدسعید معمار زاده/ به وقت شام را به جرأت می توان یکی از بهترین فیلمهای جشنواره سی و ششم و البته یکی از متفاوت ترین کارهای کارگردان پنجاه و شش ساله سینمای ایران دانست. فیلم در دو شاخصه مهم بشدت خوب است و همین باعث برجستگی او می شود؛ یکی به کارگیری تکنیک های سینمایی و دیگری موفقیت در به تصویر کشاندن پدیده ای شوم در دهه اخیر به نام داعش.

داستان فیلم در مورد دو خلبان ایرانی است که برای نجات مردم شهری در سوریه از محاصره داعش، به نیروهای نظامی سوری پیوسته اند. شکستن این محاصره و انتقال مردم از این منطقه به منطقه ای امن تر، بدنه اصلی داستان را شکل می دهد که برخورد با نیروهای داعشی بخش قابل توجهی از این داستان است.

از دیگر شاخصه های مهم در فیلم، تغییر سبک فیلمسازی کارگردان است. فیلم در ساخت فیلمنامه ای خودش، بسیار حادثه و موقعیت محور است و همین یک حاتمی کیای جدید و متفاوت را به ما نشان می دهد. می توان گفت حاتمی کیا هرچند در این فیلم، کمی استانداردهای خودش را در قهرمان پردازی دگرگون کرده است، اما این دگرگونی موجب معقول تر و سینمایی تر شدن اثر اخیرش نسبت به دیگر آثار او شده است.

می توان گفت که شخصیت محوری در داستان از شاخصه های بارز در فیلمسازی حاتمی کیا بوده است به گونه ای که او بدون استثناء همواره در فیلمهای قبلی اش شخصیت هایی کاملا حق به جانب و روشن داشته که مبنای همه تحولات داستان قرار می گرفته است؛ ولی در «به وقت شام» با روی آوردن به لانگ شاتِ موقعیت، از بیرون به شخصیت ها می نگرد و سعی نمی کند که شخصیت جدیدی را نسبت به فیلمهای قبلی اش ترسیم کند.

به نظر می رسد او از مخاطب انتظار دارد که بخشی از شخصیت پردازی را به دوش بکشد و همان شخصیت هایی را که در فیلمهای گذشته اش پرداخت کرده است را در اینجا نیز تصور کند و حالا از آن ها در موقعیت هایش که تنه اصلی داستان را تشکیل می دهند، استفاده می کند.

باید ادعا کرد «به وقت شام» بسیار نزدیک تر است به «مخاطب» تا دیگر آثار «ابراهیم حاتمی کیا»؛ دلیلش هم همین نوع شخصیت پردازی است. شخصیت هایی که مثل گذشته آنقدر سفید و روشن نیستند که بخواهند فاصله ای با مخاطب ایجاد کنند. شخصیت هایی که اگر هم روشن هستند، ما به نحوی سیر تحول آنها را در طول فیلم می بینیم و بهتر آنها را باور می کنیم و درنتیجه بهتر با آنها همراه می شویم.

هرچند این نوع شخصیت پردازی باعث شده است که بهتر بتوانیم با شخصیت ها همراه شویم، ولی این، از مشکلات فیلم است که نمی تواند شخصیت ها را به مخاطبی که فیلمهای قبلی حاتمی کیا را ندیده بشناساند. به عبارتی اگر بخواهیم اسم کارگردان را بر پیشانی فیلم در نظر نگیریم و فیلم را از نظر شخصیت پردازی بررسی کنیم، باید به جد گفت که شخصیت های یونس و علی در فیلم نیاز به کار بیشتری داشته اند.

به عنوان مثال در ابتدای فیلم ما شاهد ارتباطی سطحی بین پدر و پسر بر سر حضور در این ماموریت هستیم و تنها همین بگو مگوها می شود تمام آن چیزی که ما از دو شخصیت اصلی دریافت می کنیم و دقیقا نمی توانیم درک کنیم که کسی مثل علی که آنقدر وابستگی خانوادگی به پدر و خانواده اش دارد، چگونه خود را در این میدان خطر قرار می دهد و به عبارتی آیا اینکه در دوران کودکی اش پدرش را ندیده توجیهی کافی برای حضور او در این میدان های پر خطر در کنار پدرش محسوب می شود؟

کارگردان شخصیت علی را فردی ترسیم کرده است که به اندازه پدرش شجاعت جنگی ندارد. هرچند در ادامه فیلم شاهد کارهای شجاعانه ای از او هستیم اما همچنان این سوال را برای مخاطب باقی می گذارد که آیا او تحول پیدا کرده است؟ و این تحول تحت چه عاملی در او ایجاد شده است؟

از شخصیت های اصلی که بگذریم، به تیپ های شخصیتی می رسیم که شاید بتوان گفت بهتر از شخصیت های اصلی در آمده اند و مخاطب بیشتر با آنها درگیر می شود. نمونه این نقش های تیپیکال، مردم سوریه، فرمانده و سربازان سوری و بویژه افراد جبهه داعش است که بسیار خوب به نمایش گذاشته شده اند.

اگر بخواهیم در مورد فیلمنامه و نکات داستانی «به وقت شام» صحبت کنیم باید بگوییم داستان از لحاظ اوج و فرود شدت خوبی دارد و به طوری که فیلم کاملا توانسته وجه سرگرمی سینمایی خودش را به خوبی به رخ مخاطب بکشد. ما در این فیلم تقریبا هر ده دقیقه با یک اتفاق مهیب و درگیر کننده رو به رو می شویم و زمینه سازی هایی که مابین این حوادث برای حوادث دیگر انجام می شود، به خوبی توانسته است از پس کار بر بیاید.

جلوه های ویژه فیلم همانطور که در ابتدای متن گفته شد یکی دیگر از شاخصه های فیلم است که شاید در کنار آثار هم ژانر خودش یک سر و  گردن از این لحاظ بالاتر قرار می گیرد و باعث می شود که فیلم حاتمی کیا را یک فیلم کاملا تکنیکال در سینمای ایران لقب داد.

گذشته از مباحث فنی سینمایی، فیلم «به وقت شام» از لحاظ موضوعی و محتوا فیلمی است که شاید نسبت به سایر فیلمهای جشنواره امسال، از تازگی و بکر بودن در موضوع برخوردار است. براساس گفته های جنجالی کارگردان در نشست خبری جشنواره فجر، متوجه می شویم که اصلی ترین هدف فیلم، به تصویر کشیدن مقوله داعش از زاویه دید مدافعان حرم است که باید گفت کارگردان به بخش قابل توجهی از هدف خود در پوشش این فیلم رسیده و توانسته آن هویت اصلی داعش را از طریق به تصویر کشیدن اقشار مختلفی از این گروه تروریستی خطرناک برای مخاطب باز کند.

«به وقت شام» فیلمی با استانداردهای سینمای جهان است که باید در عرصه بین المللی اکران شود تا بتواند چهره واقعی داعش و حامیان آن را به مخاطبان جهانی اش نمایش دهد. از طرفی باید گفت فیلم «به وقت شام» در جشنواره ای که با کیفیت بهتری از آثار نسبت به سالهای گذشته برگزار شد، توانسته است خودش را به عنوان یکی از مطرح ترین آثار جشنواره سی و ششم معرفی کند.

نام و نام خانوادگی: (موردنیاز)
پست الکترونیک: (موردنیاز)
آدرس اینترنتی:
درج دیدگاه:
آخرین اخبار
پربیننده ترین ها